Belge ve Defter Düzeni 2026: Fatura 7 Gün Kuralı, İrsaliye, E-Belge, Saklama-İbraz ve Özel Usulsüzlük Cezaları (VUK m.227-353)

Vergi hukukunda kayıtların dayanağı belgedir: belgesiz gider indirilemez, belgesiz hasılat gizlenmiş sayılır. Fatura kaç günde düzenlenir, irsaliye ne zaman zorunludur, hangi belge hangi işlemde kullanılır ve eksikliğin cezası nedir? Bu rehber, belge ve defter düzenini Vergi Usul Kanunu’nun 227 ve devamı maddeleriyle anlatır. Ankara’daki dosyanız için bize 0554 648 37 15 numarasından ulaşabilirsiniz.

İspat edici kâğıtlar (VUK m.227)

Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesi, aksine hüküm olmadıkça bu Kanuna göre tutulan ve üçüncü şahıslarla olan münasebet ve muamelelere ait olan kayıtların belgelendirilmesinin mecburi olduğunu düzenler. Maddenin devamında, defterlerde yer alması gereken bir kaydın belgesiz olması hâlinde o kaydın hiç yapılmamış sayılacağı esası benimsenmiştir.

Bu hükmün pratik sonucu iki yönlüdür. Gider tarafında, belgesiz harcamalar matrahtan indirilemez ve inceleme sırasında reddedilir. Hasılat tarafında ise belge düzenlenmemesi, hasılatın kayıt dışı bırakıldığı sonucunu doğurur ve resen tarhiyata dayanak oluşturur. Kanun ayrıca, belgelerin gerçek durumu yansıtmasını arar: şeklen usulüne uygun düzenlenmiş olsa dahi gerçek bir işleme dayanmayan belgeler geçerli sayılmaz ve sahte veya muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge hükümleri uygulanır.

Fatura: süre, içerik ve alt sınır

Kanun’un 229. maddesi faturayı, satılan emtia veya yapılan iş karşılığında müşterinin borçlandığı meblağı göstermek üzere emtiayı satan veya işi yapan tüccar tarafından müşteriye verilen ticari vesika olarak tanımlar. 231. madde ise düzenleme kurallarını belirler: faturalar sıra numarası dâhilinde teselsül ettirilir, düzenleyenin imzasını taşır ve malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde düzenlenir.

Fatura düzenleme zorunluluğunun bir alt sınırı vardır: birinci ve ikinci sınıf tüccarlar, kazancı basit usulde tespit edilenler ile defter tutmak mecburiyetinde olan çiftçiler, sattıkları emtia veya yaptıkları iş için fatura vermek zorundadır. Kanunda belirlenen tutarı aşmayan ve nihai tüketiciye yapılan satışlarda ise perakende satış vesikası yeterlidir; ancak müşteri isterse fatura düzenlenmesi zorunludur. Bu tutar her yıl güncellenir.

Yedi günlük süre ve sonuçları (m.231)

Uygulamada en çok yanlış anlaşılan kural, fatura düzenleme süresidir. Kanun, faturanın malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde düzenlenmesini öngörür ve bu süre içinde düzenlenmeyen faturaların hiç düzenlenmemiş sayılacağını belirtir. “Hiç düzenlenmemiş sayılma”, ağır bir sonuçtur: belge yok kabul edilir, alıcı bakımından gider ve indirim reddi, satıcı bakımından ise belge düzenlememe cezası gündeme gelir.

Sürenin başlangıcı, ödemenin yapıldığı tarih değil, teslim veya hizmetin ifa edildiği tarihtir. Bu nedenle bedelin sonradan tahsil edilecek olması, faturanın geciktirilmesini haklı kılmaz. Aynı şekilde ay sonunda toplu fatura düzenlenmesi uygulaması, teslim tarihleri ile fatura tarihi arasındaki farkın yedi günü aşmaması kaydıyla mümkündür. Hizmet işlerinde ifa tarihinin belirlenmesi tartışmalı olabildiğinden, sözleşmede hizmetin hangi aşamada tamamlanmış sayılacağının yazılması, faturalama takvimini de netleştirir.

Fatura düzeltme, iade ve iptali

Düzenlenen bir faturanın sonradan hatalı olduğu anlaşılabilir ya da işlem kısmen veya tamamen geri alınabilir. Bu hâllerde izlenecek yol, faturanın karşı tarafa ulaşıp ulaşmadığına ve muhasebe kayıtlarına alınıp alınmadığına göre değişir. Fatura henüz karşı tarafa verilmemiş ve kayıtlara alınmamışsa, iptal edilerek tüm nüshalarının saklanması yeterlidir. Karşı tarafa ulaşmış ve kayda alınmışsa, tek taraflı iptal mümkün değildir; bu durumda alıcı tarafından iade faturası düzenlenmesi ya da düzeltme belgesi kullanılması gerekir.

Elektronik belgelerde ise süreç sistem üzerinden yürür: e-fatura uygulamasında ret ve iptal talepleri kanunda ve tebliğlerde öngörülen süre ve usullere tabidir; süre kaçırıldığında belge geçerli sayılır ve düzeltme ancak iade faturasıyla yapılabilir. E-arşiv faturalarda iptal usulü farklıdır ve sistem üzerinden bildirim gerektirir. Uygulamada en sık yapılan hata, hatalı faturanın fiziken yırtılıp yenisinin düzenlenmesidir: karşı tarafa ulaşmış bir belge bu şekilde ortadan kaldırılamaz ve iki taraf kayıtları arasında uyumsuzluk doğar. Bu uyumsuzluklar, bildirim formları ve çapraz kontroller üzerinden tespit edilir. Düzeltme işleminin dönemi de önemlidir: düzeltme, hatanın anlaşıldığı ve iade işleminin gerçekleştiği dönemde yapılır; geçmiş döneme geri dönülerek kayıt değiştirilmesi, defterlerde usulsüzlük tartışması yaratır.

Elektronik belge ve defter uygulamaları

Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 242. maddesi, elektronik defter ve belge uygulamalarının hukuki dayanağını oluşturur ve Bakanlığa bu alanda düzenleme yapma yetkisi verir. Bu yetkiye dayanılarak e-fatura, e-arşiv fatura, e-irsaliye, e-serbest meslek makbuzu, e-müstahsil makbuzu ve e-defter uygulamaları hayata geçirilmiştir. Kimlerin ne zaman geçiş yapacağı, ciro eşikleri ve faaliyet konuları esas alınarak tebliğlerle belirlenir.

Elektronik uygulamalarda üç yükümlülük öne çıkar. Birincisi zorunluluk kapsamına girildiğinde süresinde geçiş yapılmasıdır; kapsamda olmasına rağmen kâğıt belge düzenlenmesi, belgenin hiç düzenlenmemiş sayılması sonucunu doğurur. İkincisi e-defter beratlarının süresinde alınması ve saklanmasıdır; berat, defterin değişmezliğini gösteren onay niteliğindedir ve alınmaması defterin ibraz edilmemiş sayılmasına yol açabilir. Üçüncüsü saklama yükümlülüğüdür: elektronik belgeler ve beratlar, kâğıt belgelerle aynı süre boyunca ve erişilebilir biçimde muhafaza edilmelidir. E-fatura ve e-arşiv geçiş şartlarını e-fatura ve e-arşiv yükümlülükleri yazımızda ele aldık.

Defter tutma, tasdik ve saklama

Defter tutma yükümlülüğü, mükellefin sınıfına göre belirlenir: birinci sınıf tüccarlar bilanço esasında, ikinci sınıf tüccarlar işletme hesabı esasında defter tutar. Serbest meslek erbabı serbest meslek kazanç defteri tutar. Tutulacak defterlerin kanunda öngörülen zamanlarda tasdik ettirilmesi zorunludur; tasdiksiz defterler hiç tutulmamış sayılır ve bu, resen tarh sebebidir.

Saklama ve ibraz yükümlülüğü ayrı bir başlıktır. Kanun’un 253. maddesi, defter tutmak mecburiyetinde olanların tuttukları defterlerle ilgili vesikaları, ilgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl süreyle muhafaza etmelerini öngörür. 256. madde ise bu belgelerin, muhafaza süresi içinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine ibraz ve inceleme için arz edilmesini zorunlu kılar. İbraz edilmemesi hâlinde özel usulsüzlük cezası kesilir; ayrıca katma değer vergisi indirimlerinin reddine ve resen tarhiyata gidilir. Defterlerin yangın, su baskını gibi nedenlerle zayi olması hâlinde kanunda öngörülen süre içinde mahkemeden zayi belgesi alınması gerekir. İbraz etmemenin sonuçlarını vergi incelemesinde defter-belge ibraz edilmemesi yazımızda anlattık.

Ticaret hukuku boyutu: ticari defterler ve delil değeri

Defter tutma yükümlülüğünün ikinci kaynağı Türk Ticaret Kanunu’dur. Tacir, ticari defterleri tutmak ve işletmesinin durumunu bunlarla açıkça görülebilir hâle getirmekle yükümlüdür. Vergi mevzuatındaki defterlerle büyük ölçüde örtüşmekle birlikte, ticaret hukuku bakımından ayrıca pay defteri, yönetim kurulu karar defteri ve genel kurul toplantı ve müzakere defteri gibi defterler de tutulur. Bu defterlerin açılış ve kapanış onaylarının kanunda öngörülen zamanlarda yaptırılması gerekir.

Ticari defterlerin ikinci işlevi delil değeridir: usulüne uygun tutulan ticari defterler, tacirler arasındaki ticari davalarda sahibi lehine delil olarak kullanılabilir; ancak bunun için defterlerin birbirini doğrulaması ve kanuni onayların bulunması aranır. Defterlerin usulsüz tutulması hâlinde ise sahibi aleyhine delil oluşturur. Bu nedenle defter düzeni yalnızca vergisel bir yükümlülük değil, ticari uyuşmazlıkta ispat gücünü belirleyen bir araçtır. İki mevzuatın kesiştiği bir diğer nokta saklama süresidir: ticari defter ve belgelerin de kanunda öngörülen süre boyunca saklanması gerekir ve şirketin sona ermesi bu yükümlülüğü ortadan kaldırmaz. Ticari defterlerin ispat değerini resmî defter tutma ve deftere göre kabul yazımızda ele aldık.

Özel usulsüzlük cezaları (m.353)

Belge düzenine aykırılıklar, Kanun’un 353. maddesinde düzenlenen özel usulsüzlük cezalarını doğurur. Fatura, serbest meslek makbuzu, gider pusulası, müstahsil makbuzu gibi belgelerin verilmemesi, alınmaması ya da gerçek meblağdan farklı düzenlenmesi hâlinde, her belge için kanunda belirlenen tutarda ceza kesilir; bir takvim yılı içinde kesilecek toplam ceza için ise üst sınır öngörülmüştür.

Cezanın muhatabı yalnızca belgeyi düzenlemeyen değildir: belgeyi almayan alıcılar bakımından da ceza öngörülmüştür. Ayrıca yazarkasa fişi verilmemesi, levha bulundurma ve asma zorunluluğuna uyulmaması, elektronik uygulamalara geçiş yükümlülüğünün yerine getirilmemesi gibi hâller de aynı madde kapsamında cezalandırılır. Kesilen özel usulsüzlük cezalarına karşı, ihbarnamenin tebliğinden itibaren otuz gün içinde vergi mahkemesinde dava açılabilir; ayrıca uzlaşma ve ceza indirimi imkânları değerlendirilebilir. Usulsüzlük ile özel usulsüzlük ayrımını usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezaları yazımızda ele aldık.

Sahte ve muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge

Belge düzeninin en ağır ihlali, gerçek bir işleme dayanmayan belge kullanılması ya da düzenlenmesidir. Vergi Usul Kanunu iki kavramı ayırır: sahte belge, gerçek bir muamele veya durum olmadığı hâlde bunlar varmış gibi düzenlenen belgedir; muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge ise gerçek bir muameleye dayanmakla birlikte bu muameleyi mahiyet veya miktar itibarıyla gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belgedir. Aradaki fark, hem cezanın ağırlığını hem savunmanın kurgusunu değiştirir.

Sonuçlar üç katmanlıdır. Vergi yönünden, belgeye dayanan gider ve indirimler reddedilir; bu, hem kurumlar veya gelir vergisi hem katma değer vergisi tarhiyatı doğurur. Ceza yönünden, vergi ziyaı cezası kanunda öngörülen ağırlaştırılmış oranda uygulanır. Üçüncü katman kaçakçılık suçudur: sahte belge düzenlemek veya kullanmak, Kanun’un 359. maddesinde hürriyeti bağlayıcı ceza gerektiren fiiller arasında sayılmıştır ve savcılığa suç duyurusunda bulunulur. Kullanma fiilinde bilerek kullanma ile bilmeden kullanma ayrımı önem taşır: belgenin sahteliğini bilmeden kullanan mükellef bakımından değerlendirme farklılaşır ve savunmada işlemin gerçekliği ön plana çıkar. Bu nedenle ticari ilişkilerde ödemenin banka üzerinden yapılması, malın taşınmasına ilişkin irsaliye ve nakliye belgelerinin saklanması, stok ve üretim kayıtlarının işlemle uyumlu olması hayati önemdedir; bu kayıtlar, işlemin gerçekliğini gösteren en güçlü delillerdir.

Yoklama, tespit tutanakları ve savunma

Belge düzeni ihlalleri çoğu zaman yoklama ile tespit edilir. Vergi Usul Kanunu, yoklamanın amacını mükellefleri ve mükellefiyetle ilgili maddi olayları, kayıtları ve mevzuları araştırmak ve tespit etmek olarak belirler. Yoklama sonucunda düzenlenen fişin, nezdinde yoklama yapılana veya yetkilisine imzalatılması esastır; imzadan kaçınılması ya da hazır bulunulmaması hâlinde kanunda öngörülen usule uyulması gerekir.

Savunmada tutanağın usulü sıkça tartışılır. İlk denetlenecek noktalar şunlardır: tutanağın tarih ve saati, tespitin somut biçimde açıklanıp açıklanmadığı, kimin nezdinde düzenlendiği, imza durumunun kanuni usule uygun olup olmadığı ve tutanağın mükellefe tebliğ edilip edilmediği. Soyut ifadelerle düzenlenmiş, hangi belgeye ilişkin hangi eksikliğin tespit edildiğini göstermeyen tutanaklar, kesilen cezanın dayanağı bakımından yetersiz kalır. İkinci savunma ekseni maddi gerçektir: belgenin süresinde düzenlendiği, işlemin niteliği gereği o belgenin gerekmediği ya da tespitin farklı bir işlemle karıştırıldığı belgelerle ortaya konur. Üçüncüsü mükerrerliktir: aynı fiil için birden çok ceza kesilmesi hukuka aykırıdır. Yoklamanın usul ve sonuçlarını yoklama nedir yazımızda ele aldık.

Tahsilat ve ödemelerde tevsik zorunluluğu

Belge düzeninin tamamlayıcısı, ödemelerin banka üzerinden yapılmasıdır. Kanun’un mükerrer 257. maddesi Bakanlığa, mükelleflere işlemleri ile ilgili tahsilat ve ödemelerini banka, benzeri finans kurumları veya posta idarelerince düzenlenen belgelerle tevsik etme zorunluluğu getirme yetkisi verir. Bu yetkiye dayanılarak, belirlenen tutarı aşan tahsilat ve ödemelerin finansal kurumlar aracılığıyla yapılması zorunlu kılınmıştır.

Tevsik zorunluluğuna uyulmaması hâlinde, işleme taraf olanların her birine ayrı ayrı özel usulsüzlük cezası kesilir. Bu ceza, işlem tutarına bağlı olarak hesaplandığından yüksek tutarlara ulaşabilir. Uygulamada en sık karşılaşılan hata, tutarın parçalara bölünerek nakit ödenmesidir: aynı günde ve aynı kişiyle yapılan işlemlerin toplamı esas alındığından, bölme yoluyla sınırın altında kalınamaz. Banka üzerinden yapılan ödemenin ayrıca açıklama içermesi ve fatura ile eşleşmesi, hem tevsik hem sahte belge riskine karşı koruma sağlar.

Belge kaybı, çalınma ve ilan yükümlülüğü

Kullanılmamış boş belgelerin kaybolması ya da çalınması, doldurulmuş belgelerin zayi olmasından farklı bir risk taşır: bu belgeler üçüncü kişilerce doldurularak piyasaya sürülebilir ve mükellef adına gerçek olmayan işlemler yaratılabilir. Bu nedenle boş belge kaybında yapılması gereken ilk iş, durumun vergi dairesine yazılı olarak bildirilmesi ve kayıp veya çalıntı olayının belgelenmesidir; çalınma hâlinde kolluğa başvurulması ve tutanak alınması gerekir.

İkinci adım, kaybolan belgelerin seri ve sıra numaralarının bildirilmesi ve durumun ilan edilmesidir; bu ilan, belgelerin geçersizliğini üçüncü kişilere karşı ileri sürebilmek bakımından önem taşır. Bildirim yapılmadığı hâllerde, sonradan bu belgelerle yapılan işlemlerin mükellefe izafe edilmesi riski doğar ve bunun aksini ispat güçleşir. Elektronik belge kullananlar bakımından ise risk farklıdır: mali mühür ya da elektronik imzanın başkasının eline geçmesi hâlinde derhâl iptal ve yenileme başvurusu yapılmalıdır. Üçüncü bir başlık, işi bırakan mükelleflerin elinde kalan boş belgelerdir: bunların iptal edilerek tutanağa bağlanması ve saklanması gerekir. Kapanış sürecinde bu adımın atlanması, yıllar sonra o belgelerle düzenlenmiş sahte faturaların ortaya çıkması hâlinde ciddi bir savunma sorunu yaratır.

Vergi mahkemesi dava dilekçesi örneği

Sık sorulan sorular

Fatura kaç gün içinde düzenlenir?

Malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde; süresinde düzenlenmeyen fatura hiç düzenlenmemiş sayılır (VUK m.231).

Süre ödeme tarihinden mi başlar?

Hayır. Teslim veya hizmetin ifa edildiği tarihten başlar; bedelin sonra tahsil edilecek olması süreyi değiştirmez.

Belgesiz gider yazılabilir mi?

Hayır. Kayıtların belgelendirilmesi zorunludur; belgesiz kayıt hiç yapılmamış sayılır (m.227).

Nihai tüketiciye her satışta fatura zorunlu mu?

Kanunda belirlenen tutarı aşmayan satışlarda perakende satış vesikası yeterlidir; ancak müşteri isterse fatura düzenlenir.

Sevk irsaliyesi ne zaman gerekir?

Malın bir yerden bir yere taşınması sırasında düzenlenmesi zorunludur.

Gider pusulası hangi hâlde kullanılır?

Belge düzenlemek zorunda olmayan kişilerden yapılan alımlarda (VUK m.234).

E-fatura kapsamındayım, kâğıt fatura kesebilir miyim?

Hayır. Zorunluluk kapsamındayken düzenlenen kâğıt belge, hiç düzenlenmemiş sayılabilir ve ceza doğurur.

E-defter beratı alınmazsa ne olur?

Berat, defterin değişmezliğini gösterir; alınmaması defterin ibraz edilmemiş sayılmasına ve indirim reddine yol açabilir.

Defterleri ne kadar saklamalıyım?

İlgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl (m.253).

Defterlerim yandı; ne yapmalıyım?

Kanunda öngörülen süre içinde mahkemeden zayi belgesi alınmalıdır; alınmazsa ibraz etmeme sonuçları uygulanır.

Özel usulsüzlük cezası her belge için ayrı mı kesilir?

Evet, her belge için ayrı kesilir; ancak bir takvim yılı için toplam ceza üst sınırı öngörülmüştür (m.353).

Belgeyi almayan da cezalandırılır mı?

Evet. Belgeyi almayan alıcılar bakımından da ceza öngörülmüştür.

Ticari defterler davada delil olur mu?

Usulüne uygun tutulan ve onayları bulunan defterler tacirler arasındaki ticari davalarda sahibi lehine delil olabilir; usulsüz tutulanlar ise aleyhe sonuç doğurur.

Hatalı faturayı iptal edebilir miyim?

Karşı tarafa ulaşmamış ve kayda alınmamışsa iptal edilip nüshaları saklanır; ulaşmışsa iade faturası ya da düzeltme belgesi gerekir. E-faturada iptal ve ret süreleri tebliğlerle belirlenmiştir.

Sahte belge ile yanıltıcı belge farkı nedir?

Sahte belge hiç gerçekleşmemiş bir işlem için düzenlenir; yanıltıcı belge gerçek bir işlemi mahiyet veya miktar bakımından gerçeğe aykırı yansıtır. Sonuçları ve savunma kurgusu farklıdır.

Yoklama tutanağına itiraz edebilir miyim?

Evet. Tutanağın somutluğu, imza usulü, tebliği ve tespitin dayanağı denetlenir; usulsüz tutanak cezaya dayanak olamaz.

Ödemeyi parçalara bölersem tevsik zorunluluğundan kurtulur muyum?

Hayır. Aynı gün ve aynı kişiyle yapılan işlemlerin toplamı esas alınır; bölme sonucu değiştirmez.

Belgelerin muhafazası, ibrazı ve zayi hâli

Vergi Usul Kanunu’nun 253. maddesi, defter tutmak mecburiyetinde olanların tuttukları defterlerle düzenledikleri ve aldıkları belgeleri, ilgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye mecbur olduklarını düzenler. 256. madde ise ibraz yükümlülüğünü öngörür: muhafaza etmek zorunda oldukları her türlü defter, belge ve karneleri muhafaza süresi içinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine ibraz ve inceleme için arz etmek zorundadırlar.

İbraz edilmemesinin sonuçları ağırdır: resen tarh sebebi oluşur ve katma değer vergisi indirimleri reddedilir. Bu nedenle belgelerin kaybı hâlinde izlenecek yol önem taşır. Türk Ticaret Kanunu, ticari defterlerin zıyaı hâlinde tacirin zıyaı öğrendiği tarihten itibaren kanunda öngörülen süre içinde ticari işletmesinin bulunduğu yer mahkemesinden zayi belgesi verilmesini isteyebileceğini düzenler. Bu belge, defter ve belgelerin ibraz edilememesinin haklı bir sebebe dayandığını gösterir ve mücbir sebep savunmasının temelini oluşturur. Zayi belgesi alınmadan yapılan kayıp savunmaları sonuç doğurmaz. Ayrıca yangın, su baskını gibi olaylarda itfaiye ve kolluk tutanakları ile sigorta ekspertiz raporlarının da dosyaya eklenmesi gerekir. Elektronik ortamda tutulan kayıtlarda ise yedekleme ve dışa aktarım, aynı işlevi gören önleyici tedbirlerdir.

Kayıt nizamı ve tasdik zorunluluğu

Belge düzeni kadar kayıt düzeni de kanunla belirlenmiştir. Vergi Usul Kanunu’nun 215 ve devamı maddeleri kayıt nizamını düzenler: defter ve kayıtların Türkçe tutulması zorunludur, ancak kanunda öngörülen şartlarla başka dilde kayıt da tutulabilir; kayıtlarda Türk para birimi kullanılır. 219. madde kayıt zamanını belirler: muameleler defterlere zamanında kaydedilir ve kanunda öngörülen süreler aşılamaz.

Tasdik ise 220 ve devamı maddelerde düzenlenmiştir: yevmiye defteri, defterikebir, envanter defteri, işletme defteri ve kanunda sayılan diğer defterlerin tasdik ettirilmesi zorunludur. Tasdik zamanı 221. maddede gösterilmiştir: öteden beri işe devam etmekte olanlar defterin kullanılacağı yıldan önce gelen son ayda, yeniden işe başlayanlar ile sınıf değiştirenler işe başlama veya sınıf değiştirme tarihinden önce tasdik ettirir. Tasdiksiz defter tutulması hâlinde 30. madde uyarınca resen tarh sebebi doğar ve usulsüzlük cezası kesilir. Elektronik defter uygulamasında ise bu işlevi berat üstlenir ve beratın süresinde yüklenmemesi benzer sonuçlar doğurur. Bu nedenle her yıl sonunda gelecek yılın defter tasdiki ile elektronik defter berat takvimi birlikte planlanmalıdır.

Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu m.227-238, 253, 256, 353, mükerrer m.242 ve mükerrer m.257 hükümlerine dayanır. Hadler, tutarlar ve elektronik uygulama kapsamları tebliğlerle değişir; somut dosyanız için Hukukçular Evi Ankara ile 0554 648 37 15 numaralı telefondan iletişime geçin.