“Çocuğumu Kaybetmek İstemiyorum” – Velayet Anlaşmazlığı

Ne yaşandı?

Boşanma konusunda anlaşan bir çiftin tek uzlaşamadığı konu çocuklarının velayetidir. İki ebeveyn de çocuğun kendisiyle kalmasını istemektedir. Anne, çocuğun bakımını uzun süredir kendisinin üstlendiğini; baba ise maddi durumunun daha iyi olduğunu öne sürmektedir. Çocuk ise yaşı itibarıyla artık kendi görüşünü ifade edebilecek durumdadır.

Velayet davalarında belirleyici olan ebeveynlerin istekleri ya da maddi gücü değil, çocuğun üstün yararıdır. Mahkeme; çocuğun yaşını, alıştığı düzeni, eğitimini, anne-babayla bağını ve gelişimi için en sağlıklı ortamı bir bütün olarak değerlendirir.

Bu durumda ne yapmalısınız?

• Çocuğun yararını merkeze alın: “Ben hak ediyorum” yerine “çocuğun gelişimi için en iyisi ne” sorusuna odaklanın. Mahkemenin bakış açısı budur.
• İstikrarı gösterin: Çocuğun bakımını fiilen kimin üstlendiği, yaşadığı evin ve okulunun düzeni gibi unsurlar önemlidir. Çocuğu mevcut çevresinden koparmamak çoğu zaman onun yararınadır.
• Çocuğun dinlenmesini talep edin: İdrak çağındaki (kendi görüşünü oluşturabilecek olgunluktaki) çocuğun mahkemece dinlenmesi gerekir. Çocuğun tercihi tek başına bağlayıcı olmasa da göz önünde tutulur.
• Uzman desteğini önemseyin: Mahkeme genellikle pedagog, psikolog veya sosyal çalışmacı aracılığıyla sosyal inceleme raporu aldırır. Bu sürece sağlıklı şekilde katılmak önemlidir.
• Diğer ebeveyni karalamayın: Çocuğu diğer ebeveyne karşı kışkırtmak (ebeveyn yabancılaştırması) aleyhinize değerlendirilebilir. Çocukla diğer ebeveyn arasındaki ilişkiyi desteklediğinizi göstermek lehinizedir.

Velayet, “kazanılacak bir dava” değil, çocuğun geleceğiyle ilgili bir karardır. Bu yaklaşımla hareket eden ebeveynler hem süreçten hem de sonuçtan daha az yıpranarak çıkar.

Bu sayfadaki anlatım, Türkiye’de sıkça yaşanan durumlardan yola çıkılarak hazırlanmış temsilî bir senaryodur; gerçek kişilere ait kimlik bilgisi içermez. Bilgiler genel bilgilendirme amaçlıdır ve hukuki danışmanlık yerine geçmez. Her olay kendine özgüdür.